فاش می گویم و از گفته خود دلشادم... بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم //// طایرگلشن قدسم چه دهم شرح فراق... که در این دامگه حادثه چون افتادم//// من ملک بودم و فردوس برین جایم بود... آدم آورد درین دیر خراب آبادم //// سایه طوبی و دلجوئی حور و لب حوض... به هوای سر کوی تو برفت از یادم//// نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست... چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم/// کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت... یارب ازمادر گیتی به چه طالع زادم//// تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق... هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم//// می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست... که چرادل به جگر گوشه مردم دادم//// پاک کن چهره حافظ به سر زلف زاشک... ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم////

پروفایل مدیر وبلاگ